Wrzesień 2026

Spis treści

Finalnie polscy parastrzelcy zajęli 3. miejsce w klasyfikacji medalowej, z dorobkiem 4 medali złotych, 2 medali srebrnych i 4 brązowych. Zwyciężyła w tym rankingu reprezentacja gospodarzy przed reprezentacją Chin.
Parastrzelcy z Polski ponownie udowodnili, że są liczącą się siłą w europejskiej stawce. W liczbie medali wyprzedzili Włochów i Słowaków. Zdobycie pierwszej kwalifikacji do igrzysk paralimpijskich już przy pierwszej okazji to świetny prognostyk przed imprezami kwalifikacyjnymi w 2027 roku. Z końcem września powinien zostać zaprezentowany strzelecki kalendarz zawodów międzynarodowych na przyszły rok.

Do mety zostało półtora okrążenia. Z relacji wiem, że dwa męskie duety mocno pracowały do ostatnich metrów. Finałowy kilometr obejmował kilka ostrych zakrętów i jeden bardzo stromy stumetrowy podjazd. Jeszcze przed samym wzniesieniem i zakrętem zaatakowali Karol z Michałem i tam w zasadzie rozstrzygnęli cały wyścig, bo Marcin z Adamem nie byli już w stanie wyprzedzić ich na stromym podjeździe. Kilka minut później do mety dojechały kolejne trzy tandemy, które na tym samym fragmencie, tuż przed wzniesieniem, rozegrały finisz.

Za męskimi tandemami, z niedużą stratą, pojawiła się najmocniejsza załoga wśród pań.

Wyścig przyniósł wiele emocji. Uważam, że był świetnym sprawdzianem i przygotowaniem pod start w Huntsville. Dał odpowiedź, kto jest w stanie jechać z przodu, kto trzyma tempo na prostych i kto umie rozegrać finisz, gdy nogi są już ciężkie.

Po Pucharze rozpoczęła się bieganina wokół wyjazdu na mistrzostwa świata. Tutaj muszę wspomnieć o trudnościach organizacyjnych, z którymi się mierzyliśmy. Jedna z linii lotniczych odmawiała zabrania naszego sprzętu sportowego. Kosztowało mnie to dwa tygodnie stresujących telefonów oraz przepychanek z przewoźnikiem, ale w końcu udało się i zgodzili się zabrać nasze tandemy. Kolejnym problemem były zmiany dotyczące zgłoszenia zawodników i zmiany składów. Finalnie udało się, więc można było skupić się na pakowaniu. Przy takiej imprezie pakowanie to nie jest zwykła walizka. Tandemy, koła, kaski, zapasowe części, odżywki, sprzęt do serwisu – wszystko musi przejść kontrolę, trafić szczęśliwie do samolotu i w jednym kawałku dotrzeć na drugi kontynent. Gdy linia w ostatniej chwili mówi, że rowerów nie bierze, cały plan się sypie. Dlatego te dwa tygodnie telefonów były tak samo ważną częścią przygotowań jak trening w Zieleńcu.

Do USA poleciały trzy załogi: Dominika Putyra z debiutującą Hanną Mazurkiewicz, Marcin Polak z Adamem Woźniakiem oraz Karol Kopicz z Michałem Podlaskim. Lot do Atlanty, gdzie czekały wynajęte auta, i dalej droga do Huntsville. Podróż sama w sobie jest obciążeniem. Zmiana czasu, długi lot, rozładunek sprzętu, jazda autem po nieznanym kraju… Pierwszego dnia zawodnicy „rozjeździli” się po podróży i sprawdzili sprzęt. Trzeba było zobaczyć, czy tandemy nie ucierpiały w transporcie, czy hamulce trzymają, czy nic się nie przesunęło. Drugi dzień to objazd trasy czasówki i ostatnie poprawki sprzętowe. Taka rekonesansowa jazda wiele mówi: gdzie hamować, gdzie można jeszcze kręcić, gdzie wiatr będzie zbierał z prostych i gdzie asfalt jest na tyle nierówny, że tandem zaczyna żyć własnym życiem.

Czasówka odbyła się 4 września, w wysokiej temperaturze sięgającej 38 stopni Celsjusza. Upał był pierwszym przeciwnikiem, jeszcze przed zegarem. W takich warunkach nie jedzie się samymi watami, jedzie się też głową. Chłodzenie, napoje, rytm od początku, żeby nie spalić się na pierwszym kilometrze i nie dokończyć dystansu na resztkach. W wynikach jazdy indywidualnej na czas przełożyło się to na miejsce ósme Hanny Mazurkiewicz z Dominiką Putyrą w kategorii kobiet. W kategorii mężczyzn Adam Woźniak z Marcinem Polakiem zajęli czternaste miejsce, a Michał Podlaski z Karolem Kopiczem szesnaste. Dla Hani był to debiut na tak dużej imprezie. Ósme miejsce w czasówce mistrzostw świata, w takim upale, po długiej podróży, jest wynikiem, którego nie da się zbyć wzruszeniem ramion.
Niedziela była przeznaczona na regenerację i zebranie sił przed poniedziałkowym startem wspólnym. Po czasówce w skwarze organizm musiał odebrać to, co oddał. Sen, chłodzenie, uzupełnienie płynów, krótki „rozjazd”, serwis rowerów. Nie było już czasu na wielkie zmiany. Był czas, żeby stanąć na starcie w poniedziałek z czystą głową.

Tym razem było minimalnie chłodniej, bo 36 stopni. Różnica niewielka, ale po odpoczynku w niedzielę zawodnicy złapali odrobinę oddechu. Pierwsze wystartowały kobiety. Wyścig od początku przebiegał bardzo spokojnie. Tempo nie było wysokie, a same kolarki niespecjalnie atakowały i ważyły swoje szanse. W upale grupa często tak jedzie: nikt nie chce pierwszy otworzyć pieca, bo solowa akcja może skończyć się nie medalem, tylko zejściem z roweru. Nasza załoga bardzo dobrze jechała, czujnie z przodu i przy akcjach najmocniejszych rywalek szybko reagowała, doskakując do koła. To była mądra jazda. Niestety, pod koniec wyścigu panie zaliczyły upadek w zakręcie. Długo zbierały się i musiały gonić. Taka pogoń była ogromnym wysiłkiem i szanse na dogonienie stawki drastycznie stopniały. Mimo to dziewczyny do końca walczyły, goniły grupę i z dosyć dużą stratą dojechały do mety, niestety, poza pierwszą dziesiątką. Upadek w końcówce mistrzostw świata boli podwójnie. Nie tylko przez otarcia. Boli tych kilkaset metrów, których już nie da się odrobić, bo grupa odjeżdża, a temperatura nie pozwala dać z siebie całej energii naraz.

Start mężczyzn to tymczasem od samego początku mocna jazda, bardzo dużo ataków i zwrotów akcji. W zasadzie już na początku wyścigu odpadło kilka tandemów i została pierwsza dwunastka, trzynastka załóg, wśród nich dwa nasze. Wyraźnie z przodu Michał Podlaski z Karolem Kopiczem, którzy przez cały wyścig jechali blisko trzeciej, czwartej pozycji, minimalizując wysiłek po sekcjach technicznych. To jest jazda, której uczy się latami: nie szarpać tam, gdzie inni tracą, nie wchodzić w zakręt za mocno, nie oddawać metrów na wyjściu i nie palić zapałek, których później brakuje na finiszu. Z czasem zaatakowali Hiszpanie, podejmując duże ryzyko solowej jazdy w takim upale, ale to właśnie dało im zwycięstwo. Trzeba to powiedzieć wprost: mieli odwagę jechać, gdy reszta grupy wolała jeszcze poczekać.

W połowie wyścigu pojawiły się problemy w załodze Adama i Marcina, którzy dużo tracili po sekcji technicznej, a później musieli solo doganiać grupę. Niestety, po kilku takich akcjach zabrakło im sił, a do tego dołożył się defekt sprzętu – pęknięta obejma sztycy. W konsekwencji siodło pilota zsunęło się na sam dół i kręciło się, uniemożliwiając jazdę. Załoga wycofała się z rywalizacji. To jeden z tych momentów, których nie da się przewidzieć na treningu. 

Pięknie wypadli Michał z Karolem, którzy czujnie jechali wysoko i tym sposobem finiszowali na piątym miejscu. Piąta lokata na mistrzostwach świata w parakolarstwie szosowym, w upale Alabamy, po całym sezonie pracy, jest wynikiem, który zostaje. Nie jest medalem. Jest jednak potwierdzeniem, że ta załoga umie jechać z najlepszymi, czytać wyścig i dojechać do mety w czołówce.

Huntsville nie dało medalu, ale dało miarę. Zieleniec przygotował nogi i głowę. Warka pokazała, kto jest w stanie rozegrać wyścig. Lot i walka o sprzęt pokazały, ile poza rowerem trzeba ogarnąć, żeby w ogóle stanąć na starcie. Czasówka zweryfikowała formę w ekstremalnym upale. Start wspólny kobiet – to pech w zakręcie i charakter w pogoni. Start wspólny mężczyzn – piąte miejsce jednej załogi i pech sprzętowy drugiej. 

Wśród zawodniczek kategorii B1 swoją formę potwierdziła zwycięstwem Aleksandra Sipiora z klubu „Podkarpacie” Przemyśl, świeżo upieczona zdobywczyni Pucharu Polski, która ugrała 730 p. Na drugim miejscu, z wynikiem 603 kręgle, turniej zakończyła Katarzyna Świątek, a na trzeciej pozycji znalazła się Teresa Stach, zdobywczyni 555 p. W kategorii B2 kobiet zwyciężyła Magdalena Palamar z „Moreny” Iława (909 p.), która pokonała swoją klubową koleżankę Danutę Odulińską 19 punktami. Na najniższym stopniu podium zobaczyliśmy Krystynę Krajewską
z „Warmii i Mazur” Olsztyn. W trzeciej z kobiecych kategorii (B3) najlepszym rezultatem mogła się pochwalić Elżbieta Malinowska, zawodniczka „Hetmana” Lublin, która przekroczyła barierę 1000 p. o aż 11 oczek. Należy dodać, że jedną z gier zakończyła na poziomie 205 p., co było na tym turnieju najwyższym wynikiem wśród kobiet. Równo 1000 p. ugrała tegoroczna zdobywczyni Pucharu Polski Honorata Kaznowska („Łuczniczka” Bydgoszcz), a na trzecim miejscu podium uplasowała się zawodniczka klubu z Olsztyna Jolanta Pazurkiewicz (875 p.).

Wśród panów w B1 najlepiej na tle rywali wypadł Andrzej Gawin reprezentujący „Jutrzenkę” Częstochowa, który uzyskał 715 p. Drugą pozycję zdobył Mirosław Jamielniak z Lublina z wynikiem 642 p., a trzecią lokatę uzyskał Artur Woszuk z białostockiej „Victorii” (636 kręgli). Warto wspomnieć, że Artur, po długiej przerwie, znów w końcu przełamał barierę 600 p. W B2 mężczyzn klasą sam dla siebie był Władysław Szymański z klubu „Omega” Łódź, który w jednej z gier uzyskał aż 225 p., a ostatecznie zdobył tych punktów 1028. Za najlepszy wynik z jednej gry w koszalińskim turnieju Władek otrzymał od koordynatora Wojciecha Puchacza nagrodę specjalną, która najpewniej przyda mu się w wyjazdach na kolejne rozgrywki. Na drugim miejscu, z wynikiem 884 kręgle, uplasował się Marian Gręzak z warszawskiej „Syrenki”, a podium dopełnił reprezentant „Tęczy” Poznań Dariusz Pilipczuk, który uzyskał 847 p. Pierwsze miejsce w kategorii B3 mężczyzn znów przypadło zawodnikowi z grona zdobywców Pucharu Polski 2026, tym razem Krzysztofowi Paszynie z „Podkarpacia” Przemyśl, który uzyskał najwyższy wynik turnieju na poziomie 1063 kręgli. Przy tej okazji można wspomnieć, że nawet najlepszym zdarzają się wpadki, a takowa − rzut do rynny − przydarzyła się właśnie Krzysztofowi. Natłok kalkulacji i pojawia się takie oto „przeciążenie systemu”. Na pozostałych miejscach podium znaleźli się: na drugim, z wynikiem 981 p., Michał Ciborski z klubu w Częstochowie, na trzecim, z wynikiem o 3 p. niższym, Krzysztof Huszcza z „Jaćwinga” Suwałki.

Podczas uroczystości medalowej, która odbyła się w hotelu Gromada, koordynator wręczył również zawodnikom drobne upominki od miasta Koszalina. Trafiły one do osób, które swoją grą wywołały uśmiech na twarzach publiczności i same podeszły do własnych wpadek z humorem. Henryk Młyński otrzymał upominek za „próbę przebudowy kręgielni”, Janina Ociesała za „skuteczne rzucanie kulą do rynny”, a Artur Woszuk za „przełamanie swoich barier w drodze do dobrych wyników”.
Koszalin to nowe miejsce na bowlingowej mapie Stowarzyszenia „Cross”, które, jak zgodnie podkreślali uczestnicy, powinno na stałe zagościć w kalendarzu imprez bowlingowych. Miejmy nadzieję, że tak się stanie dzięki środkom z Ministerstwa Sportu i Turystyki oraz PFRON i że w przyszłym roku będziemy mogli znów spotkać się nad Bałtykiem z kulą w ręku i ręcznikiem na ramieniu.

Zwycięzcy ogólnopolskiego turnieju osób niewidomych i słabowidzących w bowlingu
5-8.08.2026 r., Koszalin

W bliźniaczej kategorii mężczyzn na starcie miało pojawić się zdecydowanie więcej zawodników, jednak w wyniku różnych sytuacji losowych walczyło tylko czterech panów. Eliminacje mogli oni zatem potraktować jako spokojny trening przed finałem, do którego awansowali niejako automatycznie. Zwycięzcą zarówno w grach eliminacyjnych, jak i finałowych został Sebastian Szymański, który najpierw uzyskał 463 p., a w decydującej serii 518 p. Łukasz Skąpski, zdobywca drugiego miejsca, powiedział, że miało go nie być w Lesznie, ale przyjazd bardzo się opłacił, skoro w eliminacjach zdobył 404 p., a w finale jeszcze podniósł wynik na 438 p. Na trzecim miejscu uplasował się Andrzej Gawin, który niestety dwóch ostatnich gier finałowych nie może uznać za udane, bo zdobył w nich odpowiednio 66 i 64 p. Czwartym finalistą był Artur Woszuk, który w eliminacjach rzucił 309 p., a w finale poprawił wynik, zdobywając 342 p., przy czym również nie uniknął aż 44 dziur.

Najlepszym wynikiem turnieju wśród wszystkich startujących zawodniczek mogła pochwalić się Katarzyna Majewska, która w eliminacjach strąciła 709 kręgli. Dało to jej oczywiście prawo startu w finale, w którym zmierzyła się ze swoją klubową koleżanką Jadwigą Rogacką, a także z Magdaleną Palamar i Barbarą Bajorek. Ta ostatnia nieoczekiwanie pokonała kilka innych faworytek. Rywalizacja w kategorii B2 była ostra, a w jej rezultacie zwyciężczynią została Jadwiga Rogacka, która zdobyła równo 700 p. i pokonała tym razem Katarzynę Majewską 21 punktami. Na pozostałych miejscach znalazły się kolejno Magdalena Palamar z wynikiem 660 p. oraz Barbara Bajorek, której rezultat to 616 p. 

W równorzędnej kategorii mężczyzn prawo startu w finale uzyskali kolejno Mieczysław Kontrymowicz (713 p.), Ryszard Lewandowski (694 p.), Stanisław Stopierzyński (691 p.) i Wojciech Puchacz (673 p.). W rozgrywce finałowej najlepszą passę miał niewątpliwie Ryszard Lewandowski, który z każdą grą zwiększał przewagę nad rywalami, do tego w ostatniej grze uzyskał 200 p., zdobywając łącznie 706 p. Ryszard miał najmniejszą liczbę dziewiątek, bo tylko sześć, a i tak wypracował znaczną przewagę nad rywalami. Na drugim miejscu, z wynikiem 670 p., uplasował się Mieczysław Kontrymowicz. Jako trzeci, z rezultatem 653 p., zameldował się Wojciech Puchacz, a czwarty był Stanisław Stopierzyński z rezultatem 646 kręgli. Należy dodać, że była to najliczniej obsadzona kategoria, w której wystartowało 19 zawodników, z czego aż 11 przekroczyło barierę 600 p. 

Podczas startów kategorii B3 pań oglądaliśmy 16 zawodniczek, a awans do finału uzyskały, według zdobytych miejsc: Ewelina Woszuk, Elżbieta Malinowska, Monika Grzybczyńska oraz Emilia Sawiniec. Tylko dwóch punktów zabrakło Elżbiecie Ćwikle, by mogła grać dalej. I tak samo dwóch punktów zabrakło Ewelinie Woszuk w finale, żeby przekroczyć próg 700 p. Jej wynik był o 41 kręgli wyższy od wyniku drugiej w zestawieniu Elżbiety Malinowskiej, a mimo to widać było w oczach Eweliny lekki zawód. Na trzecim miejscu uplasowała się Monika Grzybczyńska, która pokonała Emilię Sawiniec. 

W kategorii B3 mężczyzn sędziowie mieli co robić, musieli nawet zliczyć dziewiątki zdobyte przez dwóch zawodników. O ile występ Władysława Wakulińskiego jednoznacznie plasował go w najlepszej czwórce (721 p. i 200 p. w jednej z gier), o tyle pozostałe miejsca w finale nie były rzeczą oczywistą. Jako drugi prawo do finałowego startu wywalczył Krzysztof Paszyna (713 p.), a następnie jego klubowy kolega Paweł Lonc (693 p.). O czwartym miejscu zdecydował zapis regulaminowy, który w przypadku tej samej liczby punktów − a tak było w przypadku Michała Ciborskiego i Daniela Jarząba, którzy zdobyli po 683 p. − premiuje zawodnika z wyższą liczbą dziewiątek. Okazało się, że Daniel Jarząb zdobył ich dziewięć, a Michał Ciborski dwanaście, zatem w grze finałowej wystąpił Michał. 

Zakończenie turnieju odbyło się w kręgielni tuż po ostatnich rzutach. Finaliści otrzymali okolicznościowe spersonalizowane szklane statuetki, na których, dzięki uprzejmości i nieocenionej pomocy Gosi Urbańczyk, umieszczono także brajlowskie opisy dla zawodników z kategorii B1. Dodatkowo wszystkim finalistom oraz asystentom zawodników i zawodniczek B1 wręczono upominki.

Niewątpliwie kręgielnia w Lesznie na nowo stanie się miejscem spotkań niewidomych i słabowidzących kręglarzy, bo miejsce ma swój klimat i trzyma poziom techniczny. Świetnie utrzymany obiekt to zasługa klubu kręglarskiego SKK „Polonia” 1912 Leszno. Doskonałe warunki hotelowe sprawiły też, że pobyt w Lesznie dał wielu osobom nie tylko satysfakcję z gry, lecz także wytchnienie od codziennych spraw.
Turniej został dofinansowany ze środków Ministerstwa Sportu i Turystyki, a także Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych

Klasyfikacja finałowa ogólnopolskiego turnieju niewidomych i słabowidzących w kręglach klasycznych
2-6.09.2026 r., Leszno

Pierwszego dnia odbył się wyścig na dystansie 500 metrów w kajakach dwuosobowych (K2), w kategorii kobiet, mężczyzn i mikstów. Jolanta Kopczyńska poprowadziła rozgrzewkę i przy okazji przypomniała o odpowiednim przygotowaniu się przed wejściem do kajaka. Po losowaniu torów startowych zawodnicy otrzymali czapki w kolorach odpowiadających wylosowanym torom. Numer startowy był umieszczony na kamizelce asekuracyjnej, co pozwalało identyfikować duety podczas rywalizacji. Orientację na wodzie ułatwiał startującym dźwięk dzwonu, który pomagał zlokalizować właściwy kierunek i metę. W osadzie dwuosobowej zawodnik niewidomy powinien siedzieć z przodu, natomiast osoba słabowidząca z tyłu, dzięki czemu panuje ona nad kierunkiem i nadzoruje pracę partnera i prawidłowe ruchy wiosłem.

W przypadku osób niewidomych i słabowidzących wyjątkowo ważna jest współpraca osady. Liczy się nie tylko siła i tempo wiosłowania, lecz także płynna komunikacja, wzajemne zaufanie i wspólne zgranie. Najlepiej ta sztuka udała się zdobywcom podium, choć nie tylko:

W wynikach pojawia się oznaczenie PK – „poza konkursem”. Zgodnie z regulaminem zawodnicy z osady powinni reprezentować ten sam klub, jeżeli tak nie jest, ich wynik nie może zostać uwzględniony w oficjalnej klasyfikacji. Nie oznacza to jednak, że taki start jest mniej wartościowy sportowo. Czasy uzyskiwane przez osady startujące PK bywały nawet lepsze od wyników osad sklasyfikowanych.

Na uwagę zasługuje powrót do kajaków reprezentantów „Pionka” Włocławek Agnieszki Smoły i Jana Smoły, którzy po latach ponownie stanęli do sportowej rywalizacji. Comeback okazał się bardzo udany – oboje pokazali, że mimo dłuższej przerwy potrafią rywalizować na wysokim poziomie. Zdobyli czołowe miejsca i pokazali, że pasja do kajakarstwa może powrócić po latach z dużą siłą.

W wyścigu mikstów rywalizację przeprowadzono w dwóch odrębnych biegach. Takie rozwiązanie zastosowano przede wszystkim ze względów bezpieczeństwa, aby ograniczyć liczbę kajaków znajdujących się jednocześnie na trasie. W pierwszym biegu wystartowały osady bardziej doświadczone – zawodnicy, którzy w poprzednich latach uczestniczyli już w zawodach i mieli na swoim koncie osiągnięcia, w tym miejsca medalowe. W drugim biegu płynęły osady z mniejszym doświadczeniem oraz kajakarze startujący poza konkursem.

Pierwszego dnia zawodów zdarzyła się sytuacja, która na moment przerwała rywalizację i wymagała szybkiego działania osób zabezpieczających wyścig. Podczas jednego ze startów, kiedy kajaki znajdowały się na wodzie, doszło do wywrotki. W kajaku znajdowała się osoba całkowicie niewidoma, dlatego sytuacja wymagała szczególnie szybkiej reakcji. Zawodnicy mieli na sobie kapoki, osoby asekurujące znajdowały się w pobliżu, a ratownicy WOPR natychmiast ruszyli z pomocą. Dla osoby niewidomej wywrotka może być szczególnie stresującym doświadczeniem, dlatego ważne było zachowanie spokoju oraz wykonywanie poleceń woprowców. Cała sytuacja zakończyła się szczęśliwie. Pechowcy zostali wyciągnięci z wody, a po sprawdzeniu, czy nic im się nie stało, dokończono wyścig.

Część uczestników tegorocznych zawodów dopiero zdobywa doświadczenie w kajakarstwie. Niektóre osady płynęły momentami niewielkim zygzakiem, ale bezpiecznie dotarły do celu. Pokazuje to, jak ważne są dłuższe szkolenia, regularny trening i możliwość oswojenia się z wodą.

Dookoła Wielkiej Żuławy

Drugiego dnia dystans był niemal dziesięć razy dłuższy. Należało pokonać około 5 kilometrów wokół Wielkiej Żuławy – największej wyspy śródlądowej w Polsce. Start odbywał się od strony lądu, przy wejściu na trasę Iława – Susz, z rejonu przystani Pod Omegą. Do rywalizacji stanęło dziesięć osad mikstowych. Kiedy wszyscy byli już na wodzie, start rozpoczęła Klaudia Żelazowska – koordynatorka zawodów i jednocześnie szlakowa, odpowiedzialna za wyznaczenie i prowadzenie trasy. Jej zadaniem było wskazywanie właściwego kierunku, aby załogi płynęły bezpiecznie i nie zgubiły trasy. Warunki pogodowe były bardziej wymagające niż dzień wcześniej. Wiało z południa, wiatr osiągał w porywach 4-6 stopni w skali Beauforta, szczególnie odczuwalny był w rejonie nawrotu oraz w wąskim przejściu pomiędzy lądem a wyspą. Na trasie były minutowe „pit stopy”, gdzie osady mogły przez chwilę odpocząć. Kiedy załogi opłynęły wyspę, pojawił się przed nimi widok na Iławę, m.in. na plażę Skarbek, dziką plażę, zabudowania miasta oraz charakterystyczną sylwetkę kościoła.

Dwa kajaki wymagały holowania do przystani. Decyzję podjęto ze względów bezpieczeństwa, po uwzględnieniu warunków na wodzie i dużego zmęczenia zawodników. Pozostałe osiem osad przepłynęło całą trasę. Liczył się nie tylko czas. Dużym wyzwaniem było już samo pokonanie pięciu kilometrów kajakiem, poradzenie sobie z wiatrem i falą oraz współpraca przez cały dystans.

Opłynięcie wyspy było także hołdem oddanym pamięci Stanisława Piaska. Na wodzie unosiły się nie tylko kajaki zawodników, lecz także jednostki zabezpieczające i towarzyszące, w tym łodzie „Mango”, „Drewniak”, „Mar.Gre”, „Kopalik” oraz inne. W wydarzeniu uczestniczyła rodzina śp. Stanisława Piaska, co nadało temu momentowi doniosłości. Sportowa rywalizacja łączyła się ze wspomnieniem osoby związanej ze sportami wodnymi i środowiskiem niewidomych wodniaków. Pamiątkowe medale wręczały zawodnikom Monika Piasek, Jolanta Kopczyńska oraz Irena Henisz − rodzina Stanisława Piaska. Pozostałe nagrody wręczał dyrektor Iławskiego Centrum Sportu Krzysztof Mądry. Uczestnicy otrzymali również kultowe już koszulki z napisem „Chilluj w Iławie” oraz drobne upominki przygotowane i sfinansowane przez organizatorów. Sędziowie uhonorowali natomiast młodzików z WOPR-u specjalnym wyróżnieniem „Za ratowanie życia”.

Cztery dni w Iławie były czasem sportowej rywalizacji, nauki i bogatych przeżyć. Pokazały jednocześnie, że rozwijanie kajakarstwa osób niewidomych i słabowidzących wymaga nie tylko zawodów, ale też regularnych treningów oraz obozów przygotowawczych. Szczególnie ważne jest to dla osób całkowicie niewidomych, które potrzebują czasu, by oswoić się z wodą, kajakiem i wiosłem. W tym roku nie było niestety ani obozu żeglarskiego, ani kajakarskiego, choć są bardzo potrzebne. Odpowiednie przygotowanie daje podstawę do bezpiecznego udziału w zawodach i innych aktywnościach wodnych.

Podziękowania należą się wszystkim osobom zaangażowanym w organizację tej imprezy – sędziom, ratownikom WOPR, wolontariuszom, osobom zabezpieczającym trasę oraz wszystkim, którzy pomagali zawodnikom podczas pobytu w Iławie.

Ogólnopolskie zawody w kajakarstwie były kolejnym spotkaniem osób, które łączy sport, woda i chęć aktywnego spędzania czasu.

Najlepszym podsumowaniem treningów był ogólnopolski turniej tenisa stołowego dźwiękowego, w którym to właśnie debiutanci wywalczyli miejsca na podium. Konkurs rozpoczął się 13 sierpnia. Do grupy, która nie wyjechała po obozie, dołączyli nowo przybyli gracze. Wystartowało 34 zawodników w wieku od 8 do 80 lat, reprezentujących siedem klubów. Rywalizacja była wyrównana, a więc też zacięta, a mimo to wszyscy tenisiści traktowali rywali z szacunkiem i życzliwością. Młodzież między rozgrywkami, trenowała z seniorami, dzieląc się swoimi umiejętnościami zdobytymi na treningach i zawodach, ale kiedy już stawali naprzeciw siebie przy stole, toczyli bitwy do ostatniej piłki. Piłeczki aż pękały, a sędziowie nie nadążali z ich wymianą. Debiutanci, bardziej dojrzali, ale mniej doświadczeni, nie odstawali od „zawodowców”, grali na równi z nimi. Bywało, że starym tenisowym wyjadaczom popłynęły łzy, bo ku swemu zaskoczeniu przegrywali mecze, czasem dość wysoko, i odpadali z turnieju. Walka o pierwsze miejsca szła na żyletki, sety trwały po kilkanaście minut, nikt nie chciał odpuścić. Pot lał się strumieniami, a mięśnie piekły z wysiłku i napięcia. W starciu seniorzy kontra młodzież wygrała młodzież, ale starsi wiekiem deptali im po piętach. Objawieniem turnieju stała się Izabela Mirynowska, która po przyspieszonym szkoleniu stanęła po raz pierwszy za stołem w roli zawodniczki i całkiem dobrze sobie radziła.

Rywalizacja sportowa nie była jedynym celem wrześniowego spotkania, bo praktyka łączyła się z teorią. W trakcie zawodów przeprowadzono również trening oraz miniszkolenie, podczas którego zawodnicy mogli przyjrzeć się swojej technice i zidentyfikować elementy wymagające poprawy. Omówiono najczęściej popełniane błędy, a uczestnicy otrzymali praktyczne wskazówki, jak szybko je poprawić. Najwięcej uwagi poświęcono prawidłowej postawie oraz technice wykonania poszczególnych elementów strzału.

W październiku odbędzie się kolejny obóz szkoleniowy, tym razem  w Rowach. Będzie to czas poświęcony przede wszystkim nauce − doskonaleniu techniki strzelania oraz rozwijaniu innych aktywności sportowych. Poza zajęciami z zakresu strzelectwa laserowego i pneumatycznego w programie znajdą się też zajęcia w wodzie, nordic walking oraz trening ogólnousprawniający. Początkujący poznają podstawy obu dyscyplin, a bardziej doświadczeni zawodnicy będą pracować nad zwiększeniem powtarzalności strzałów i eliminowaniem błędów.

Klaudia Żelazowska

Warcaby

Dziewięć rund walki o każdy punkt

W dniach 22-30 sierpnia 2026 roku w Hotelu Leśny Dworek w Cisowie odbył się ogólnopolski turniej osób niewidomych i słabowidzących w warcabach stupolowych. Do nowej turniejowej lokalizacji przybyli zawodnicy reprezentujący kluby z wielu stron Polski.

Zawody rozegrano systemem szwajcarskim podczas dziewięciu rund. Przy warcabnicach spotkali się gracze mniej i bardziej zaawansowani, o zróżnicowanym poziomie sportowym, posiadacze kategorii I, II+ i II, jak również osoby początkujące, dla których był to pierwszy lub jeden z pierwszych turniejów. Dla doświadczonych zawodników rozgrywki w Cisowie to kolejny sprawdzian umiejętności, a dla nowicjuszy okazja do zdobycia cennego doświadczenia w bezpośredniej rywalizacji.

Już na początku rozgrywek w czołówce ulokowali się Tadeusz Bielski z „Podkarpacia” Przemyśl, Urszula Różak z „Kormorana” Giżycko i Danuta Krupecka-Bakalarz z ŚKS Kielce. Szczególne znaczenie dla składu i układu turniejowego podium miały rundy od piątej począwszy, w której spotkali się Tadeusz Bielski i Urszula Różak. Liderzy zakończyli pojedynek remisem. W szóstej turze Bielski pokonał Czesława Marczaka („Omega” Łódź) i umocnił się na prowadzeniu. Sytuacja na krótko zmieniła się w siódmej rundzie, kiedy Bielski przegrał partię z Beatą Bazylewicz („Syrenka” Warszawa). Wynik ten ponownie szerzej otworzył drzwi do najwyższego stopnia podium. Do końca pozostały jeszcze dwie rundy i każdy zdobyty punkt mógł mieć znaczenie. W ósmej kolejce Urszula Różak pokonała Jana Jankowskiego („Razem na Szlaku” Poznań) i dzięki temu zwycięstwu pozostawała w walce o najwyższe miejsce. Ostateczne rozstrzygnięcia miały więc zapaść dopiero w dziewiątej rundzie. A w niej Tadeusz Bielski wygrał swój pojedynek i zakończył turniej z dorobkiem 14 p. Urszula Różak doznała porażki, ale wcześniejsze zdobycze (13 p.) pozwoliły jej utrzymać się na podium. Danuta Krupecka-Bakalarz pokonała Beatę Bazylewicz i również zakończyła zawody z 13 p.

Dziewięć rund wymagało od zawodników dużej koncentracji. Warcaby stupolowe to dyscyplina, w której ważne jest nie tylko znajdowanie dobrych posunięć, lecz także przewidywanie dalszego przebiegu partii. Przy wyrównanej rywalizacji pojedynczy błąd może zmienić wynik spotkania, a każdy najmniejszy punkt może mieć znaczenie dla miejsca w końcowej tabeli. Tym razem, przy tej samej liczbie punktów, o kolejności zdecydowały dodatkowe kryteria. Zwyciężył Tadeusz Bielski, drugie miejsce zajęła Urszula Różak, która została tym samym najlepszą zawodniczką turnieju. Natomiast na najniższym stopniu podium stanęła Danuta Krupecka-Bakalarz.

Zawodnicy mogli korzystać z pomocy osób wspierających ich podczas rozgrywek. Ważną rolę pełniła również obsługa sędziowska, z którą konsultowali swoje zakończone partie. Mogli wyjaśnić wątpliwości i przeanalizować najważniejsze momenty rozgrywki. Pozwalało to spojrzeć na swoją grę z innej perspektywy i wyciągnąć wnioski na przyszłość.

Sportową rywalizację dopełniały odpoczynek i integracja. Uczestnicy mogli korzystać z basenu, a kilkudniowy pobyt urozmaiciło ognisko. Była to okazja do rozmów, poznania warcabistów z innych klubów i spędzenia miło czasu poza salą rozgrywek. Nie bez znaczenia było również miejsce turnieju. Cisów, położony wśród lasów, w Górach Świętokrzyskich, to dobre miejsce na odpoczynek po wymagających partiach. Spacery i relaks w doborowym towarzystwie pozwalały odetchnąć i przygotować się do kolejnych rund.

Cisów pożegnał uczestników po tygodniu pełnym partii, emocji i wspólnie spędzonego czasu. Zawodnicy wrócili do swoich klubów z kolejnymi doświadczeniami, sportowymi wspomnieniami i motywacją do dalszej pracy przy warcabnicy.

Organizację turnieju dofinansowały PFRON oraz Ministerstwo Sportu i Turystyki.

Cofanie głowy i barków

Ćwiczenie 2: Cofanie głowy („szuflada”)

To ćwiczenie przypomina o właściwej pozycji głowy (szerzej opisano je w poprzednim numerze). Wariant z punktem odniesienia – wizualizacją – to idealna propozycja „resetu” postawy dla gracza lub osoby pracującej przy biurku.

Usiądź prosto z plecami opartymi o oparcie krzesła. Przyłóż palec wskazujący delikatnie do brody (Fot. 2 A). Nie pochylając głowy w dół ani nie unosząc brody do góry (ruch wyłącznie w płaszczyźnie poziomej), cofnij głowę w tył, co oddali brodę od palca (Fot. 2 B), tak jak przy wsuwaniu szuflady. Poczuj delikatne wydłużenie tyłu szyi oraz pracę głębokich mięśni z przodu szyi. Utrzymaj pozycję końcową przez 2-3 sekundy, po czym powoli wróć do pozycji wyjściowej.

Ćwiczenie 3: Cofanie barków na wydechu

Usiądź wygodnie z rękami opuszczonymi swobodnie wzdłuż tułowia lub opartymi na udach. Na wydechu wykonuj powolne, kontrolowane ruchy barkami w tył (Fot. 2 C).
Ściągnij łopatki, kierując je jednocześnie w dół (uważaj, aby nie unosić barków w stronę uszu). Pamiętaj o oddechu torem przeponowym: wraz z wydechem skieruj barki w tył i przytrzymaj tę pozycję przez 2-3 sekundy.

Sterowanie szyją „od góry” i „od dołu”

Jak zostało wyżej wspomniane, na mobilność odcinka szyjnego możemy wpływać na dwa sposoby: bezpośrednio, poprzez celowy ruch głową, oraz pośrednio, aktywując szyję poprzez ruch dolnych partii ciała i tułowia. Można też działać hybrydowo i łączyć te ruchy.

Ćwiczenie 4: Aktywacja szyi poprzez pracę tułowia

Praca pośrednia polega na wywołaniu skłonu w odcinku szyjnym poprzez ruch niższych partii kręgosłupa. Przenoszenie ciężaru ciała z jednego pośladka na drugi w pozycji siedzącej (na krześle lub wałku/kocu ułożonym na krześle – Fot. 3 A) i związane z tym wychylenie tułowia wymuszają ruch w odcinku lędźwiowym i piersiowym, co sekwencyjnie przenosi się w górę – na odcinek szyjny. Możesz to ćwiczenie modyfikować, dołączając lekkie oporowanie głowy ręką podczas przekładania ciężaru ciała na jeden pośladek (Fot. 3 B).

Ćwiczenie 5: Skłony szyi do boku z wydłużeniem ramienia

Przykładem pracy bezpośredniej są skłony głowy do boku.

Siedząc prosto, chwyć prawą dłonią krawędź siedziska krzesła od dołu (aby zablokować bark przed unoszeniem). Powoli przechyl lewe ucho w stronę lewego barku (Fot. 3 C). Poczuj łagodne rozciąganie po prawej stronie szyi i karku. Przytrzymaj przez 15-20 sekund, wolno oddychając. Możesz pomóc sobie drugą ręką, łapiąc za głowę i wspomagając skłon. Zmień strony. Możesz również zmienić nieco ułożenie głowy – kierując ją skośnie, tak jakbyś chciał włożyć nos pod pachę (Fot. 3 D).

Podobnie postępujemy w przypadku ćwiczeń mających na celu poprawę rotacji w odcinku szyjnym.

Ćwiczenie 6: Skręty szyi z piłką przy ścianie oraz skręty tułowia

W pozycji siedzącej umieść niewielką piłkę (np. sensoryczną lub do pilatesu) między tyłem głowy a ścianą. Utrzymując delikatny nacisk na piłkę, wykonuj powolne, kontrolowane skręty głowy w prawo i w lewo.

Podobny efekt mobilizacyjny uzyskamy, wykonując ruchy skrętne tułowia. Utrzymując głowę skierowaną prosto przed siebie i rotując klatkę piersiową oraz barki, zwiększamy zakres ruchu skrętnego w szyi w bezpieczny i kontrolowany sposób (Fot. 4 B). Ćwiczenie możesz wykonać także z użyciem piłki − przenosić ją z jednej strony na drugą  (Fot. 4 A). Kolejny wariant, hybrydowy, polega na dodaniu skrętu szyi w przeciwnym kierunku, tak jakbyś chciał spojrzeć za siebie.

Wszystkie działania zapobiegające niekorzystnym zmianom strukturalnym sprowadzają się zatem do jednej zasady: prostuj się i stale kontroluj swoją postawę. Rób to w każdej codziennej sytuacji – w kolejce, w autobusie, podczas posiłku oraz przy stoliku do gry.