Rozwój szachów

[Woland]

Marcinku, miałeś mnie poprowadzić do tytułu mistrza Polski i co teraz??

[jamesbond]

Jako trener bardzo chętnie.

Tak poważnie to z szachami nei skończe ale trzeba robić inne rzeczy a szachy ... za dwa lata są indywidulane MŚ to ejst wyzwanie!

No na finał może przyjade choć no taka jest prawda ze jestem zaangażowany w poszuykiwaniu pracy a finał trwa 12 dni w ani rusz w tym keirunku by sie zmieniło.
Podobnie jak z tym klimatem - dopiero aż Antarktyda stopnieje to przestana kominy truć atmosferę

[guti]

A ja rozumiem Marcina. Bywają takie "słabsze chwile" lub też inne zależności w życiu szachisty, które powodują, że na jakiś czas, czasem krótki, a innym razem na czas dłuższy, zostawiamy szachy jakby to była przelotna znajomość z kobietą. Haha, i tu mam bardzo fajny przykład, jak wasza lepsza połówka nie gra w szachy! W dodatku ze zdumieniem: "No cóż, ten, który kocha, powinien dzielić los tego, kogo kocha" (Michał Bułhakow). I zostają wiosenne spacery z domieszką wiatru w kalendarzową zimę  Przyznam się, że Ja tylko przestałem grać w szachy, ale nadal czytam szachową literaturę i analizuje partie. No, czasem zagram sobie z programem szachowym, tylko ciii ciii 

[jamesbond]

Dokładnie Gutti!

Bo popiół zostaje, ofnia już nei ma
Jakby chcial płonąć siłą poteżna
To jednak chwyta i chwyta
a tam nei ma czego sie złabpać - chrustu brak

Ten ogien gdzieś płonie
Płonie bardzo mocno i silnie
Tylko już ciepła nie daje
Został w wspomnieniach.

Ale wierze głęboko
że niebaem znjdzie sie chrust
i ogień na nowo rozbłusnie.
Tylko czy chrustem szachy sie nazywac będą?
Czas pokaże, terazs szachy chrustem być nie chcą
bo popół jest siął ognia.

[guti]

Haha, powoli forum szachowe przejmą poeci - mówił prorok...
Odnośnie do zagadnienia też coś w tym literackim języku napiszę

Przecież zdarza się
Że największy żar
Ciska wulkan, co
Niby dawno zmarł
Pól spalonych skraj
Więcej zrodzi zbóż
Niż zielony maj
W czas wiosennych burz.

[Ja-to-ja]

Hmm, no widzę, że się poetycko- literacko porobiło... więc ja lepiej szybciutko powiem: Mam  nadzieję, że te słabsze dni posłużą do odnalezienia, tego co naprawdę ważne i drogi, która przyniesie satysfakcję. Tego serdecznie życzę i pozdrawiam

[jamesbond]

Właśnei racja Ja-to-ja. Te słabsze dni dały mi bardzo dużo - tą drogę ten cel.
Teraz już wiem co i jak.
również pozdrawiam

[Woland]

A ja Wam chłopaki mówię - zmieńcie dealera!

[jamesbond]

Jasne. Ma  na imie Beata

[jamesbond]

A tak pozatym to co nas ciągnie do szachów?

Wydaje mi sie że ciężki i trudny wymiar walki i pracy.
Po fantastycznym cieżkim boju piękna strategiczna walka lub kombinacja smakuje bardzo dobrze. Nie jakaś podastawka czy wpędzanie w neidoczas bo widomo że X to w neidoczsie jest jak ...

Wiele turniejów jest zupełnie inaczej. Na najwyższych rangi imprezach - jest jak to powiedzial mój przyjaciel "średnio".

Ostatnio czytąłem wywiad z prof. zalożycielem pewnej wyższej uczelni.
Starszy juz pan wygodnie sobie śpi. Bodaj o 2 w nocy dzwoni jego telefon komórkowy. Zaskoczony a jenocześnie lekko zdenerwowany - coś sie  złego stało? kurcze ktoś ... - podnosi słuchawkę.
Dziadku! Dziadku! Urodził mi się syn!
To był absolwenmt jego uczelni któregmu właśnei urodzil sie syn. Pierwsze co zrobił to powiadomił właśnie profesora bo mial z nim tak wielką przyjaźń.
Dla takich chwil warto żyć!

Chciałbym by było włąsnie tak na szachach miedzy trenerami i zawodnikami i międzyu samymi zawodnikami. Jednosć druzyny! Kiedys pamietam tak było w Toamszewie Mazowieckim. Były ciężkie twarde treningi a trenr miał autorytet samo przez sie.
W Angli przegrałem z Rosjaninem najwyższym rankingiem. Piotr Dukaczewski przyszedł do mnie i dał mi cukeireczka z malutkim whisky. Nigdy mu tego nie zapomnę. To byl gest przyjaźni. Woli by każdy miał nak najlepiej.

Właśnie to oddanie dla walki i pokonywanie kolejnych barier daje nam radość i szczęście. Chodzenie po górach to równeiż supre sprawa ale to juz nie są szachy.